Του Μικαέλο Παπαδάκη
Οριακά μένεις και εκτός τελικού, μου λέει καθώς συζητάμε το Entry List για τα 50μ. Ήταν οι μέρες που το χρονόμετρο της προπόνησης δεν κατέβαινε με τίποτα. Όμως η Καρολίνα είναι αθλήτρια αγώνων. Στο βατήρα, όπου άλλες γονατίζουν, η Καρολίνα απογειώνεται. Πριν φύγει για Σιγκαπούρη της λέω πως είμαι βέβαιος ότι θα κάνει season best. Απ’ εκεί και πέρα δεν εξαρτώνται όλα από εμάς. Μπορεί να είναι μετάλλιο, μπορεί όχι. Κολυμπάνε και άλλες. Κατά πολύ νεαρότερες – η νικήτρια γεννήθηκε το 2002, όταν η Καρολίνα κέρδιζε το πρώτο τη μετάλλιο στην Αργεντινή.
Τον χρόνο δεν τον νίκησε κανένας. Μπορείς όμως να τον επιβραδύνεις. Και στα αγωνίσματα με μεζούρα και ρολόι μπορείς να μετρήσεις με ακρίβεια πόσο χάνεις.
Ακολουθώντας τυπικά μέχρι αηδίας, μια ρουτίνα προπόνησης, εκγύμνασης και ενδυνάμωσης, η Καρολίνα καθυστερεί τη φυσική φθορά. Ας μην γελιόμαστε, δεν είναι ίδια με το Τόκυο – δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά πέφτει αργά – από τα 35 στα 39 έχει χάσει κάπου 1.5-2% του χρόνου της- πιο αργά απ’ ότι ο ανταγωνισμός και γι΄ αυτό είναι ακόμα ψηλά. Και βάζω το χέρι μου στη φωτιά – κι ας μην θέλει να το ακούει η ίδια- ότι θα είναι μέχρι το Λος Άντζελες.
Πέρα από όλα τα άλλα, η Καρολίνα είναι μια απίστευτη αθλήτρια. Ένα φαινόμενο στην αθλητική ιστορία του τόπου μας, που θα πρέπει να μελετηθεί και να αξιοποιηθεί δεόντως από τους αθλητικούς φορείς, προς όφελος των άλλων αθλητών μας.
ΥΓ – Οφείλω ειδική μνεία στον πιο στενό της συνεργάτη, τον αφανή ήρωα των επιτυχιών, τον προπονητή των μεταλλίων Στέλιο Κακαβογιάννη, που την οδηγεί επιτυχώς και με ασφάλεια – μακριά από τραυματισμούς – σε αυτή τη μάχη με τον χρόνο.
