Η φετινή διοργάνωση του Final Four της Euroleague στην Αθήνα, που θα έπρεπε να αποτελεί γιορτή για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και κορυφαία στιγμή για τους φιλάθλους, έχει μετατραπεί σε ένα πρωτοφανές επικοινωνιακό και οργανωτικό φιάσκο. Η διαδικασία προπώλησης των εισιτηρίων εξελίχθηκε σε πραγματικό χάος, αφήνοντας χιλιάδες φιλάθλους σε απόγνωση και οργή.
Ένα σύστημα που κατέρρευσε
Από τις πρώτες κιόλας ώρες της διάθεσης, η πλατφόρμα πώλησης εισιτηρίων παρουσίασε σοβαρά τεχνικά προβλήματα. Καθυστερήσεις, «παγωμένες» οθόνες, ακυρωμένες συναλλαγές και πολύωρη αναμονή σε ψηφιακές ουρές συνέθεσαν μια εικόνα πλήρους κατάρρευσης.
Η συνεργαζόμενη εταιρεία έκδοσης και διαχείρισης εισιτηρίων, την οποία επέλεξε η Euroleague για τη συγκεκριμένη διοργάνωση, αποδείχθηκε – τουλάχιστον εκ του αποτελέσματος – ανέτοιμη να διαχειριστεί ένα project τέτοιας κλίμακας και ζήτησης. Το Final Four δεν είναι μια απλή αθλητική εκδήλωση. Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία μπασκετικά γεγονότα της Ευρώπης, με τεράστιο διεθνές ενδιαφέρον και εκρηκτική ζήτηση.
Δικαιούχοι χωρίς εισιτήρια
Ιδιαίτερα οξυμένο είναι το πρόβλημα για τους φιλάθλους που θεωρούνταν «δικαιούχοι» βάσει των διαδικασιών που είχαν ανακοινωθεί. Πολλοί από αυτούς δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα εισιτήριά τους, παρά το γεγονός ότι πληρούσαν όλα τα κριτήρια.
Η έλλειψη διαφάνειας σχετικά με το πώς κατανεμήθηκαν τα διαθέσιμα πακέτα, σε συνδυασμό με τις τεχνικές δυσλειτουργίες, έχει δημιουργήσει εύλογα ερωτήματα:
- Πόσα εισιτήρια διατέθηκαν πραγματικά στο κοινό;
- Πόσα κρατήθηκαν για χορηγούς, συνεργάτες και άλλες δεσμεύσεις;
- Με ποιον τρόπο προτεραιοποιήθηκαν οι αγοραστές;
Χωρίς σαφείς απαντήσεις, η αίσθηση αδικίας διογκώνεται.
Ανεπαρκής διαχείριση κρίσης
Εξίσου προβληματική με την τεχνική κατάρρευση είναι και η διαχείριση της κρίσης. Σε μια εποχή όπου η άμεση και ξεκάθαρη ενημέρωση είναι απαραίτητη, η επικοινωνία προς το κοινό υπήρξε ελλιπής έως ανύπαρκτη.
Δεν έχουν δοθεί συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για το πότε και πώς θα αποκατασταθεί η κατάσταση. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη καθοδήγηση για όσους είδαν τις συναλλαγές τους να αποτυγχάνουν ή τα χρήματά τους να δεσμεύονται προσωρινά. Οι επίσημες τοποθετήσεις παραμένουν γενικόλογες, χωρίς ουσία και χωρίς ανάληψη ευθύνης.
Πλήγμα στην αξιοπιστία
Η εικόνα που διαμορφώνεται πλήττει όχι μόνο την εταιρεία πώλησης εισιτηρίων, αλλά και την ίδια τη Euroleague. Όταν μια διοργάνωση τέτοιου βεληνεκούς δεν μπορεί να εγγυηθεί μια ομαλή διαδικασία διάθεσης εισιτηρίων, τότε εγείρονται σοβαρά ζητήματα αξιοπιστίας και οργανωτικής επάρκειας.
Το Final Four στην Αθήνα θα έπρεπε να αποτελέσει διαφήμιση για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και τη χώρα που το φιλοξενεί. Αντί γι’ αυτό, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από «crashed» servers, αδιαφανείς διαδικασίες και εξοργισμένους φιλάθλους.
Το ζητούμενο: διαφάνεια και άμεση αποκατάσταση
Η λύση δεν βρίσκεται σε αόριστες ανακοινώσεις, αλλά σε:
- Αναλυτική ενημέρωση για το τι ακριβώς συνέβη.
- Συγκεκριμένο πλάνο επαναδιάθεσης ή αποκατάστασης για τους δικαιούχους.
- Ξεκάθαρα χρονοδιαγράμματα.
- Ανάληψη ευθύνης όπου απαιτείται.
Οι φίλαθλοι δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση, ζητούν σεβασμό. Και αυτός ο σεβασμός αρχίζει από τη διαφάνεια, την οργάνωση και την ειλικρινή επικοινωνία.
Το Final Four είναι γιορτή του μπάσκετ. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεκινά με χάος.
Η ευθύνη βαραίνει τη Euroleague
Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, η τελική ευθύνη δεν μπορεί παρά να ανήκει στη διοργανώτρια αρχή. Στην προκειμένη περίπτωση, η ευθύνη βαραίνει ξεκάθαρα την EuroLeague.
Η επιλογή της εταιρείας που θα αναλάβει την προπώληση εισιτηρίων για ένα γεγονός όπως το EuroLeague Final Four δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Απαιτεί εμπειρία, τεχνογνωσία, αποδεδειγμένη ικανότητα διαχείρισης τεράστιου όγκου ταυτόχρονων συναλλαγών και κυρίως αξιοπιστία.
Η Euroleague όφειλε να διασφαλίσει ότι ο συνεργάτης της μπορούσε να αντεπεξέλθει σε ένα τόσο απαιτητικό project. Το γεγονός ότι το σύστημα κατέρρευσε από τα πρώτα λεπτά αποδεικνύει πως δεν έγινε η σωστή αξιολόγηση κινδύνου.
Γιατί δεν επιλέχθηκε μια δοκιμασμένη λύση;
Εύλογα γεννάται το ερώτημα: γιατί δεν επιλέχθηκε μια αποδεδειγμένα αξιόπιστη λύση για την ελληνική αγορά, όπως η Ticketmaster;
Η Ticketmaster δραστηριοποιείται επί χρόνια στην Ελλάδα, διαχειρίζεται μεγάλες συναυλίες και αθλητικά γεγονότα και συνεργάζεται τόσο με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός όσο και με την ΚΑΕ Ολυμπιακός. Οι φίλαθλοι γνωρίζουν τη διαδικασία, είναι εξοικειωμένοι με το σύστημα και κυρίως υπάρχει μια αίσθηση εμπιστοσύνης που έχει χτιστεί μέσα από επαναλαμβανόμενες επιτυχημένες πωλήσεις.
Σε μια διοργάνωση που φιλοξενείται στην Αθήνα και απευθύνεται κατά μεγάλο μέρος στο ελληνικό κοινό, η επιλογή μιας δοκιμασμένης και αξιόπιστης πλατφόρμας θα αποτελούσε μια ασφαλή και λογική απόφαση.
Η αξιοπιστία δεν είναι λεπτομέρεια
Η τεχνική αποτυχία δεν είναι απλώς ένα «κακό βράδυ» ενός server. Είναι ζήτημα σχεδιασμού και στρατηγικής επιλογής συνεργατών.
Όταν επιλέγεις να μην πας με μια δοκιμασμένη λύση για μια τόσο κρίσιμη διαδικασία, αναλαμβάνεις και το ρίσκο. Και όταν το ρίσκο αυτό αποτυγχάνει, η ευθύνη δεν μετακυλίεται στην εταιρεία πώλησης αλλά επιστρέφει σε εκείνον που την επέλεξε.
Η Euroleague οφείλει να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις όχι μόνο για το τι πήγε στραβά, αλλά και για το πώς ελήφθη η αρχική απόφαση συνεργασίας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το κύρος μιας διοργάνωσης κρίνεται και από το πώς διαχειρίζεται τα βασικά: την πρόσβαση των φιλάθλων στη γιορτή που οι ίδιοι στηρίζουν.
